Skoroświt

jadę dalej

nie na wszystko wytłumaczenie
brak tłumaczenia równie dobry
raz tracę, trzykrotnie zyskuję
intuicyjnie pojmuję
rozumu aż tak już nie angażuję

pozakładane, poprzeplatane
wymieszane, zaplątane

istny bałagan

lecz perspektywa ujawnia to, co rozum przed człowiekiem skrywa

plus minus riverside

Plus minus riverside, losowy tekst, odda to samo wrażenie, co odręcznie bym tu napisał, lecz entuzjazmu nie starcza mi na ten wyczyn.

więc posłuchajcie moi mili:

Nie czuję się całkiem sobą
Chyba tracę wiarę
Mam serdecznie dość wszystkich tych słów
Głosów w mojej głowie
Myślę, że stałem się
Kolejnym cierpieniem mojej duszy

Pytasz jak się czuję
Patrząc w moje oczy
Ale słyszysz tylko to, co chcesz usłyszeć
Wstrzymuję oddech
Zatrzymuję czas
Gdybyś tylko wiedziała jak bardzo byłem zraniony

Cholernie boję się zagubienia w rzeczywistości
Więc błagam, nie proś mnie o więcej
Chcę, żebyś mnie dobrze zrozumiała
Chcę się jasno wyrazić
Potrzebuję przestrzeni, gdzie mógłbym być

Potrzebuję miejsca by być
Potrzebuję zaczerpnąć powietrza
Nie chcę krzyczeć z zamkniętymi ustami
To nas prowadzi donikąd
Nie patrz tak na mnie
Nie to miałem na myśli

Naprawdę boję się zagubienia w rzeczywistości
Więc błagam, nie proś mnie o więcej
Chcę, żebyś mnie dobrze zrozumiała
Chcę się jasno wyrazić
Potrzebuję przestrzeni, gdzie mógłbym być

Nie dla mnie marmury, sygnety i złote puchary.

Wysoka rozdzielczość ostatnich miesięcy
Różne doświadczenia, przeróżne stany
zmysłów i umysłu
czuję to mocno, poszerzyłem siebie z przeszłości

Najgłębsze marzenia i pragnienia lekko wyklarowane
daleka droga do Domu już nie taka straszna
bo czegóż się obawiać gdy każdy foton za pan brat

Obstawiam na siebie jestem swego pewien
Jak długo? tego nie wiem.
Dlatego w potrzebie szukam Ciebie
Jesteś moim wybawieniem.

Słyszycie ten blask?

Z ciemności do światła, droga niebywała, twa Panie, podaj mi swą dłoń, bo życie tu jest jak matnia.
Trochę jak klatka i bez wyjścia pułapka, ja ciągle muszę uczyć się na własnych upadkach.
Słuchaj mnie, ucieka przez palce kolejny dzień.
A życie nie chce oszczędzać mi cierpień, lecz moja Miłość daje mi szansy cień.

Żyję już od lat i wiem co życie daje:
Miks wygodnych prawd i bezczelnych zatajeń.
I wydaje się, że wyboru nie dostajesz.
Ciągły koktajl braku nadziei z przetrwaniem.
Ile dróg przeszedłem, byś zamieszkał w sercu mym,
nie chcę mówić tu, bo pomyślisz, że kłamię.
Ile gwiazd strąciłem z nieba, gdy nie patrzył nikt.
Teraz walczę, żeby było to zrozumiane.

Widzę światło, które oświetla mój szlak
i już nie zgubię się, ale przy mnie bądź, cały czas.
Prowadź mnie przez życia zawiły trakt
i nie wystawiaj mnie na próby znów. Chcę czuć ten blask.
Ochroń mnie, gdy znowu zapomnę co mam
i nie wahaj się wstrząsnąć mną, najmocniej jak się da.
Tylko z Tobą mam szansę osiągnąć to,
co najważniejsze jest, wiec przestrzegaj mnie, gdy robię zły krok.

Zobacz ile w koło dróg, jesteś panem swego losu.
W stronę światła oczy zwróć, a na życie znajdziesz sposób.

Moje życie jak kolejka wciąż do przodu pędzi.
Tyle dróg przez dolinę cienia, tyle dróg krętych.
Wybieram tylko te które jasne są.
Zła się nie ulęknę, Twój blask ze mną.
Teraz stoję tu i widzę dobrze drogę.
Już nie szarość jest moim kolorem,
a ten Dzban, co przyniósł mi tę Żywą Wodę
już nie traci dna przy każdym wyborze.
Tyle chwil przeżyłem w życiu, żeby wiedzieć to.
Nie chcę liczyć ich, bo mi powiesz, że kłamię.
Tyle czasu przeczekałem, żeby w końcu los
dał odpowiedź mi i odwrócił od ściany.

Widzę światło, które oświetla mój szlak
Bądź ze mną zawsze już, bądź ze mną zawsze już,
pokazuj drogę mi, a ja nie zdradzę.

mogę zostać strażnikiem tęczy

oto jestem kim jestem
przypasowało wszystko co nastało
płytki dysonans, głęboki spokój

i czynię co przystało
lecz chyba co innego bardziej by radowało

strażnik tęczy, cokolwiek miałoby to znaczyć
brzmi i wygląda dobrze, resztę wyimaginuję